Wat als het leven tegenslaat?

Wat kan er veel gebeuren op een jaar tijd… En hoe weerbaar is een mens als hij doorgaat omdat er nu eenmaal geen andere optie is? Vragen zoals ‘oe ist?’ kan ik nauwelijks naar waarheid beantwoorden, want welke zinnige mens weet te reageren op een verhaal over spoedopnames, moeizaam herstel, burn-out, bore-out, bypassoperatie, familietaboes, ouderenmisbruik en miskramen…?

Ik durf momenteel niets te plannen en leef van dag tot dag. Tot nu toe was het van week tot week omdat er een wekelijkse bloedafname nodig was sinds een positieve zwangerschapstest enkele weken geleden. Maar gisteren bevestigde een telefoontje van het fertiliteitscentrum dat de kans op een positieve afloop nihil is. Van de weeromstuit drink ik opnieuw sloten koffie op het werk. De onzekerheid is tergend. Kroniek van een aangekondigde miskraam. *slik*

Miskramen zijn niet zeldzaam. 1 op 10 zwangerschappen eindigt niet in een roze, grijze of eender welke wolk, maar in een sterrenkindje. Het gebrek aan openheid en gedeelde ervaringen over miskramen vind ik een grote lacune in onze samenleving. In Facebook-groepen, zoals die van De Verdwaalde Ooievaar, vertellen vrouwen over hun jarenlange lijdensweg in de medische mallemolen van  fertiliteitstrajecten. Dan heb ik nog maar een klein stukje van die weg afgelegd.

picjumbo.com_HNCK5467Ergens mag ik niet klagen met de prachtige zoon die we al hebben, maar ergens wil ik er toch nog voor gaan. Ik wil niet achterom kijken en me afvragen ‘what if?’. Maar de biologische klok tikt, de kaap van de 40 lonkt en Bunny is binnenkort geen kleuter meer. Kon ik de tijd maar even stilzetten.

Op reis naar Maleisië: vluchten, logies en dagplanning

Eindelijk hebben we het aangedurfd: onze eerste verre reis met Bunny in het kielzog. Hij is nu 5 jaar en nog niet schoolplichtig. Ideaal dus om tijdens het laagseizoen ertussenuit te muizen.

In het pre-Bunny-tijdperk trokken we graag op ontdekking in Azië. Na de eerste reis naar Thailand was ik verknocht en droomde ik jaar na jaar van het Verre Oosten. Na Thailand volgden Vietnam, Laos, Cambodja, China, Hong Kong, Macau, Kuala Lumpur… Ik werd al vrolijk als ik de stempels bekeek in mijn paspoort! En nu, na meer dan 5 jaar geduld en ’n resem brave reisjes in Europa, besloten we het erop te wagen met Bunny.

IMG_1102[1]

Mijn voorkeur ging uit naar Maleisië. Weliswaar minder gekend dan backpack-mekka Thailand, maar met een hyperactieve kleuter vind ik niet dat je nog es de chaos moet opzoeken 😉 Enige voorspelbaarheid en structuur zijn dan beslist wel welkom. Vroeger konden we gerust rondtrekken onder het motto “mai pen rai” en die Thaise “maak je geen zorgen”-mentaliteit nastreven. Maar nu begon mijn voorbereiding al een luttele 6 maand op voorhand voor de reis begin mei.

Half december boekten we de vluchten via Connections, met Qatar Airways. Na wat wikken en wegen kozen we voor deze optie, met 1 overstap in Doha (Qatar). Het was niet de meest goedkope optie, maar qua vluchturen moet je ook kijken of het haalbaar is met een kleuter. Liefst niet midden in de nacht overstappen of té lange wachttijden bij een transfer. Het traject Brussels – Doha – Kuala Lumpur is goed voor 2 * 7 uur. Daarbij moet je dus enkel jezelf managen om de transfervlucht tijdig te halen. Je ingecheckte bagage gaat rechtstreeks naar je eindbestemming.

De vluchten met Qatar Airways kwamen op € 521 (volwassene) en € 462 (kind). Toevallig liep in de eindejaarsperiode net een campagne van Joker om klanten te lokken naar hun kantoren. In plaats van zelf online vluchten te boeken, zou je via de reisagent goedkopere vluchten kunnen vinden. Die hebben namelijk toegang tot andere databases, met nóg betere voordelen. Wel sneu voor Joker dat ik dus bij Connections belandde 🙂

Ons reisschema van dag tot dag:

  • dag 1: heenvlucht Brussel – Kuala Lumpur
  • dag 2: aankomst Kuala Lumpur (am)
  • dag 3: Kuala Lumpur
  • dag 4: bus van Kuala Lumpur naar Penang
  • dag 5: Penang
  • dag 6: Penang
  • dag 7: Penang
  • dag 8: Penang
  • dag 9: vlucht van Penang naar Kuching (Sarawak)
  • dag 10: Kuching (Sarawak)
  • dag 11: Kuching (Sarawak)
  • dag 12: Kuching (Sarawak)
  • dag 13: pick-up van Kuching (Sarawak) naar Damai Peninsula
  • dag 14: Damai Peninsula
  • dag 15: vlucht van Kuching (Sarawak) naar Kuala Lumpur
  • dag 16: terugvlucht van Kuala Lumpur naar Brussel
  • dag 17: aankomst Brussel (am)

Dankzij de bib en Mr Google had ik zelf een avontuurlijk pakketje samengesteld met voor elk wat wils:

  • het moderne Kuala Lumpur met de iconische Petronas Towers en de zalige shopping malls
  • het eiland Penang met de historische stad Georgetown en de gekende streetfood-cultuur. Penang is weliswaar geen Bounty-eiland met witte zandstranden, maar is wel voorzien van kindvriendelijke resorts en een goed uitgewerkt busnetwerk. Vanuit Kuala Lumpur is het eiland makkelijk bereikbaar met de bus (nog geen 5 uurtjes met de luxueuze bus van Aeroline).
  • Kuching in de staat Sarawak (op het eiland Borneo). ’n Rustig stadje en een uitstekende uitvalsbasis voor tripjes richting regenwoud (op een uurtje rijden!).

De lokale vluchten boekte ik via Air Asia een luttele 3-4 weken op voorhand. Deze low cost carrier is de plaatselijke Ryan Air, maar ’n pak klantgerichter volgens mij. Alle frills dien je wel extra te betalen: je in te checken bagage, je maaltijd (ruime keuze!)… Je boeking valt heel makkelijk te beheren via hun app.

Een goede tijd- en stressbesparende tip is de online check-in die je zelf kan doen, doorgaans vanaf 48 uur voor je vlucht. Vele luchtvaartmaatschappijen geven je tegenwoordig die optie. Dan kan je de wachtrijen aan de incheckbalie skippen (elke wachtrij is er immers één te veel met Bunny die alle kanten opstuitert). Je rugzak of koffer geef je dan af aan de bagage drop-off counter. Zo ben je snel verlost van je zware lasten en kan je je richting security checks en passport checks begeven. Bij elke luchthaven probeerde ik ook snel de speelhoek op te sporen (vooraf de website bekijken kan ook geen kwaad). In Brussels Airport vind je de kinderhoek bij gate A/T68 en gate B40.

Voor 17 dagen onderweg waren we 15 dagen ter plaatse en moest ik 14 overnachtingen regelen.

Hard Rock Hotel

Roxity Kids Suite in Hard Rock Hotel – Penang

Het Hard Rock Hotel op Penang boekte ik rechtstreeks op hun website. In tegenstelling tot Booking.com of Agoda.com heb je dan meer flexibiliteit om je boeking aan te passen. Je hoeft ook niet meteen te betalen, maar moet enkel je kredietkaartnummer als waarborg doorgeven. Soms doe je ook ontdekkingen, zoals bepaalde kamertypes die ze op zulke boekingswebsites niet adverteren. Zo zijn we op de fantastische Roxity Kids Suite gestuit: een apart kamerdeel voor Bunny met schuifdeur, eigen knuffels, tv mét PlayStation en zelfs met eigen kamerjas en slippers 🙂

Naast uren reviews lezen op TripAdvisor doorploegde ik ook AirBnB om de beste logeerplaatsen uit te zoeken. Al enkele jaren zijn we grote fan van AirBnB. Zeker voor reizen met Bunny is enige extra ruimte welkom. Op enkele vierkante meters hotelkamer zouden we het niet redden.

Twin Towers

AirBnB op wandelafstand van de Petronas Towers – Kuala Lumpur

Voor Kuala Lumpur reserveerde ik een appartement nabij de Twin Towers, met als grote troef Edna, de beste gastvrouw die je je ooit zou kunnen inbeelden. Moest ik ooit nog een stop-over in KL hebben, dan zou ik zonder aarzelen hier opnieuw verblijven.

In Kuching logeerden we bij een appartement van Reuben, in hartje stad, nabij het Merdaka plein en boven een hippe coffeeshop met gezelschapsspelletjes (> goed gescoord bij Mr Boo!).

Permai Rainforest Resort

Treehouse n° 2 in Permai Rainforest Resort

Last but not least koos ik als laatste verblijfplaats het Permai Rainforest Resort op Damai Peninsula. ’n Boomhut midden in het regenwoud, met zicht op de Zuid-Chinese Zee… Ook dit stekje reserveerde ik rechtstreeks bij het resort. Midden in de jungle, en doelbewust tijdens het laatste deel van onze reis gepland zodat we bij een tropische kwaal snel terug thuis zouden zijn 🙂

Ziezo, na de vluchten en logies vertel ik een volgende keer over het volgende huzarenstukje: inpakken! Travel light is helaas nooit ons motto geweest ^_^

Over koudwatervrees (& naaiende hobbits)

KoudwatervreesLaten we eindelijk de koudwatervrees overwinnen en gewoon opnieuw beginnen schrijven… Ik ben een eeuwige procrastinator wegens hardnekkige faalangst en een nooit-goed-genoeg-gevoel. Maar soit, tussen de triljoen schrijfsels in de blogosfeer vind ik zelden volledig mijn gading, dus misschien kan ik toch een ander (uniek?) verhaal brengen.

Intussen heb ik mijn profielomschrijving lichtjes moeten aanpassen. Twee jaar geleden stond er nog dat ik geen ‘kleertjes-naaiende’ mama ben, maar ik ben toch maar overstag gegaan, op zoek naar een nieuwe bezigheid die niet met een beeldscherm gepaard ging. In de hoop toch es andere hersencellen aan het werk te zetten, ben ik een cursus ‘Basis Naaien’ gaan volgen.

In tegenstelling tot de hoop vrouwen die hun stikmachine als hun nieuwe BFF gaan beschouwen, vrees ik echter dat mijn hersencellen deze nieuwe vaardigheid maar met moeite verwerkt krijgen. Ik heb namelijk 0,0 ruimtelijk inzicht. Bewijzen hiervan: mijn bijna-buis voor Ruimtemeetkunde in het 6de middelbaar en parkeerskills die 3 lege vakken naast elkaar vergen (note-to-self: vermijd de Carrefour op een zaterdagmiddag en parkeergarages tout court).

Maar ik volhard. Ook al krijg ik soms vreemde blikken als ik zeg dat ik thuis zelden mijn naaimachine bovenhaal, ik neem me voor om het plezant te houden en mijn vaardigheid puur functioneel in te zetten. Let vooral op de term ‘vaardigheid’, ik noem het alsnog geen hobby 😉 Ik naai puur om zelf leuke stofjes te kunnen kiezen, meer bewust om te gaan met mijn aankopen, en last but not least, om zelf kleren te hebben in mijn maten. Echt, als je maar zo groot als een hobbit bent, dan valt de keuze in de winkel dik tegen. Vrolijke zomerjurkjes reiken tot aan je enkels ipv tot boven de knie, en bij broeken kijk ik steevast of ze toevallig niet 3/4 of 7/8 qua lengte zijn. Ja, nood breekt Jani’s wet van driekwartsbroeken (of eerder verbod op).

Het zal hier dus zeker geen ‘kijk es naar wat ik in een wip ineengestikt heb’-blog worden. Wat boeit me wel momenteel?

  • Skincare: van Franse parapharmacy tot Koreaanse 10-stappen-routines, ik vind het fascinerend om merken en producten buiten ons Belgenlandje te ontdekken. Als thirtysomething is de focus op huidverzorging essentieel. Rimpels zijn voor mij nog niet aan de orde, maar als jonge mama zoek ik graag oplossingen voor een doffe teint en donkere kringen. Met een gemengde huid blijft de ideale crème ook een eeuwigdurende zoektocht.
  • Beauty: als Aziatisch meisje hou ik van kawaii spulletjes. De Hello Kitty-fase ben ik ontgroeid, maar gelukkig verzinnen ze in Korea en Japan nog tal van überschattige producten die duidelijk niet voor een tienerdoelgroep bedoeld zijn. Sinds kort vind je bijv. het merk Tony Moly bij Sephora of bij Cult Beauty. Hoog aangeschreven én superorigineel vormgegeven, what’s not to like?
    Tony Moly producten

    Tony Moly, verkrijgbaar bij Cult Beauty

    Daarnaast hou ik van mooie vormgeving, verslavende series zoals Game of Thrones en The Walking Dead, en ben ik volop bezig om onze eerste verre reis in jaren te plannen. Onze trip naar Maleisië wordt Bunny’s vuurdoop voor langeafstandsvluchten. Als iemand tips heeft om een hyperactief jongetje 14 uur lang kalm te houden, be my guest :p

    Tot zover deze eerste post om de koudwatervrees te overwinnen. Soms moet je gewoon beginnen, en is het na de eerste stap een fluitje van een cent, niet waar?

 

Is suiker de nieuwe tabak?

Sigaretten geven aan kinderen is not done. Maar een klein beetje suiker daarentegen, daarvan liggen we niet zo erg wakker. Een snoepje op zijn tijd, of kilo’s chocolade om de periode van Pasen tot Sinterklaas te overbruggen (en vice versa), het hoort precies bij de kindertijd. Ikzelf ben niet opgegroeid met de fabeltjes over de paashaas of Sinterklaas, want 1) mijn ouders van niet-Belgische origine – is dit de correcte term tegenwoordig? – waren niet vertrouwd met die verhaaltjes en 2) mijn verlangen naar menig speelgoed bleef meestal bij een verlangen (we hadden het niet breed). Gelukkig ben ik bij het zien van snoep nooit spontaan beginnen te watertanden.

Mr Boo staat er echter op dat Bunny bij het ochtendgloren van 6 december of op Paaszondag verrast wordt door talrijke chocolade peetjes. Die worden door papa de avond voordien gretig uitgestrooid van slaapkamerdeur tot living. “Paashaas niet in de slaapkamer, mama!”, instrueert Bunny op voorhand. Goed gezien van de jongen, want je zou er toch de daver op je lijf van krijgen. Zelfs zonder Paranormal Activity 2 en 3 te zien, wil ik liever geen ongenode gasten IN mijn slaapkamer. En dus hebben we nu 3 weken na Pasen nog steeds een grote mand vol chocolade eieren en konijntjes, genoeg om Mr Boo ’s morgens van zijn kickstart te voorzien en ’s avonds van zijn zen-moment in de zetel. Die mand, die staat gelukkig in de garage, op grotemensenhoogte.

Dagen zonder koek

Voor de tienuurtjes op school deed Bunny 3x per week een herbruikbaar zakje met koekjes mee. Deed, in de verleden tijd, jawel, want ik dacht eerst dat onze jongen misschien het enige kindje in de klas zou zijn, zonder koekjes. Mijn tere moederhart kon niet goed tegen die gedachte, tot de dag waarop ik toch enkele doosjes met geschilde fruitpartjes detecteerde. Nu proberen we dus wel degelijk op de dagen zonder verplicht fruit, ook een fruithapje mee te geven.Image

Ganse dagen zonder koek, die kent Bunny niet echt. In de naschoolse opvang zit Bunny meestal niet stil. Thuis in de zetel trouwens ook niet (springen, tuimelen…) Kortom, ‘normaal’ jongensgedrag? Hij moet dus érgens zijn energie vandaan halen om het te redden tot het avondeten. ‘s Morgens piept hij graag in het koekenzakje: wat heeft mama erin gestopt?

Shoptip: Herbruikbare snack-zakjes vind je trouwens bij webshop Kudzu of bij Doekjes en Broekjes, Diestsestraat 153 in Leuven

Boek ‘Van gifbelt tot tempel voor kinderen’

Na het lezen van het recente boek ‘Van gifbelt tot tempel voor kinderen’ van Jacqueline van Lieshout ben ik wel iets meer beginnen letten op de etiketjes van koekjes- en andere verpakkingen. De auteur schetst haar (ietwat eenzijdige) visie op de voedingsindustrie en waarschuwt voor de ingenieuze tactieken van de kindermarketing. Veel van wat in de winkelkar belandt, is namelijk op aangeven van onze al dan niet jengelende en erg beïnvloedbare kroost. Met zijn 3 jaar let Bunny nog niet op de vormgeving van verpakkingen, maar als mama wil je je kind in eerste instantie niets ontzeggen. Ook geen Prince-koeken (die kruimelen minder snel dan het huismerk, dit geheel terzijde). Die boekweitpannenkoeken of zalmwraps zullen er voorlopig niet komen, maar het is toch wel een boekje dat je aan het denken zet. Wie culinaire inspiratie zoekt, dient nog even het vervolgboek af te wachten.

Documentaire Fed Up

Nog iets voor de ‘wakkere mama’s’: maar liefst 80% van onze kant-en-klare voedingsproducten zijn blijkbaar voorzien van toegevoegde suikers. 0% vet staat er vaak mooi te blinken, maar geen hond die let op het suikergehalte. En net die suiker blijkt dus superverslavend te zijn. Het zou zelfs een even grote kick geven als cocaïne… Fastfood en bereide maaltijden bevatten veel te veel suiker om het gebrek aan smaak te verdoezelen en ze beter verteerbaar te maken. Fastfoodketens zouden de nieuwe tabaksfabrikanten zijn, zo krijgen we te horen in de nieuwe documentaire ‘Fed Up’. De machtige voedingslobbyisten slagen erin om het grote publiek een rad voor de ogen te draaien en de obesitas-epidemie steeds meer aan te zwengelen.

Bekijk de trailer van ‘Fed Up’, van o.m. de bekende Amerikaanse journaliste Katie Couric en Laurie David, de producent van ‘An Inconvenient Truth’. Wellicht wordt deze film ook niet zo makkelijk verteerbaar… Iemand nog een chipke?

Moederdag, the day after

Moedertjesdag is nooit meer hetzelfde als je de hand van die ene bijzondere persoon niet meer kunt vasthouden; haar warme, mollige lichaam niet langer kunt knuffelen; haar heerlijke, home-made gerechten niet meer kunt proeven… Ik heb haar 17 jaar mogen meemaken en het ook 17 jaar zonder haar moeten redden. De tijd heelt bijlange niet alles, maar vervaagt jammer genoeg wel veel herinneringen. Soms weet je zelfs niet of een beeld in je hoofd waargebeurd is of veeleer een idee, opgebouwd uit flarden van vertellingen van anderen, doorspekt met je eigen vage herinneringen.

Zelf mama zijn is op een dag als gisteren, wel extra speciaal. De kamerdeur ging ’s morgens open, gevolgd door het getrippel-trappel van Bunny. Papa had hem wakker gemaakt, nog vóór het hanengekraai van zijn peuterwekker. Hij kwam dus aandraven met enkele pakjes die hij enthousiast zelf (!) openscheurde. Ik wist wel ongeveer wat erin zat, want een lijstje is broodnodig om Mr Boo op (goede) ideeën te brengen. Het meeste van de presentjes zijn afkomstig van de Waterstones in Brussel, Mr Boo maakt daar regelmatig hun maandomzet goed vermoed ik.

Het moederschap vraagt doorgaans tonnen energie en geduld, maar die zeldzame knuffel of zoen van Bunny warmt mijn hart toch helemaal op. Deze cartoon van Amber Dusick vat het heel goed samen. Haar hilarische boekje ‘Parenting: illustrated with crappy pictures’ is een must-read voor elke ploetermoeder!  Image